Nog een keer over geld

Laatst schreef ik over mij budget, de app die ik daar voor gebruik en de wishlist. En de wishfarm is vast ook wel ter spraken gekomen, net als mijn wens voor een paar Dr Martens schoenen. Zwart met rode bloemen. Kei- en kei-gaaf. In mijn ogen een plekje in de wishfarm waardig. En zo begon ik in oktober met sparen voor deze schoenen.

Wat ik toen al wist, en nu nog steeds weet, is dat ik helemaal niet voor die schoenen hoef te sparen. Ik heb het geld. Misschien niet aan de juiste categorie toegewezen maar ondanks het bedrag van bijna € 200 kan ik die schoenen gewoon kopen. Ooit, in de tijd dat ik nog aan impuls aankopen deed had ik ze waarschijnlijk ook gewoon gekocht. De wishfarm is niet alleen een leuke methode om voor iets te sparen, het werk ook anti impuls.

Het werd 11 november en ik kocht, gewoon omdat het kan, een prachtige rugzak. Niet zo duur als de schoenen, maar dat ding (waar ik elke keer als-ie op mijn rug hangt blijer van wordt) kostte best een paar centen. De categorie just for fun werd in één keer leeg getrokken. De rest van de maand kan ik alleen nog nodige aankopen doen.

Zoals een trui. Ik volg al een hele tijd Dinosaur comics op Instagram (ook te vinden op Facebook btw). De meeste strips (maximaal 4 plaatjes) gaan over een depressieve dinosaurus. Ik ben niet depressief, maar ik herken heel veel van de situaties. Sommige strips zijn maatschappij kritisch. Ik ben dus fan. En als fan weet ik ondertussen dat veel van de kunstenaars achter deze accounts hun geld verdienen met het verkopen van merch. De Dinosaur heeft een heuse winkel en van de week kocht ik een hoodie en een muts. Gewoon uit het potje kleding. Zonder te aarzelen. Nou ja, mijn enige aarzeling was dat het uit Amerika moest komen, maar soms moet je principes aan de kant zetten.

Dat zette mij aan het denken over de vraag: Hoe graag wil ik die Dr Martens schoenen eigenlijk hebben? Ik denk er nog een maandje over na, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat ze er niet gaan komen. Omdat ik even niet weet waar ik die schoenen bij aan moet doen (is mijn huidige excuus).

Oh, er blijkt ook een verzendpunt in Letland te zitten. Ik type dit dus in een hoodie met een dinosaurus erop.

Een van de meest aangrijpende comics van de laatste maanden

Naald en draad

Sinds ik vorig jaar, zonder patroon en zonder naaimachine, van een oud dekbedovertrek het slechts passende jurkje ooit maakte, voel ik mij steeds handiger met naald en draad worden. Dus toen ik een spijkerbroek kocht die volgens de maattabel te krap was, maar in het echt minimaal een maat te groot, ging ik met naald en draad aan de slag. Vier extra naadjes en een zoom verder kon ik de broek dragen zonder bang te hoeven zijn ineens een koude kont te krijgen.

Vier extra naadjes

Buiten de maat beviel die broek prima. Dus kocht ik voor de zomer een linnen exemplaar. In de juiste maat. Helaas komt aan elke zomer een einde en de broek, hoewel goed passend, werd te koud. Dus kocht ik, want waarom zou je een winnend team veranderen, een winters exemplaar van ribfluweel. De verkoopster zei nog dat ze groot vielen maar aangezien het zomerse exemplaar precies pas is dacht ik dat het zo’n vaart niet zou lopen.

Wat kan een mens zich toch vergissen …

Het eerste uur paste de broek perfect, maar net als in het spijkerexemplaar zit er een beetje veel stretch in. Uiteindelijk bleek de broek inderdaad te groot. Niet zo extreem als de spijkerbroek maar wel te groot. Nadat ik in Groningen meerdere keren bijna over de zoom was gevallen was het de hoogste tijd om naald en draad weer te voorschijn te halen. Dit keer ging ik niet voor vier extra naadjes vanaf de band maar nam de beide zijnaden onder handen. Het resultaat mag er zijn.

Ik heb nog nooit een broek gehad die zo goed past …

En zodra de broek te klein wordt zie ik dat meteen. De broek is roestbruin van kleur. Die kleur garen heb ik niet in mijn naaikist zitten. Dus nam ik babyblauw. Zodra het babyblauw op de naden zichtbaar wordt weet ik dat ik een hapje minder moet eten. Win win noemen ze zoiets.

Ooit neem ik de spijkerbroek ook onderhanden.. maar nu even niet…

Goed excuus?

Koffieverslaafd staat er in de ondertitel van mijn blog. Da’s niet de enige verslaving die ik heb. Je mag mij wakker maken voor sushi en ik vind het retenmoeilijk nee te zeggen tegen een mooie tas. Retenmoeilijk wil niet zeggen dat ik het niet kan. Sterker nog, sinds ik mij bewust ben van het effect van mijn koopgedrag op het milieu, gaat mij dat steeds makkelijker af. Daarbij weet ik na dik 40 jaar tasgebruik zo onderhand wel welke tassen ik veelvuldig gebruik, en welke over een tijdje bij de kringloop hangen. Ik heb mijn verslaving dus aardig in de hand.

Wat ik in de loop van mijn tassen-koop-jaren ook heb geleerd is dat tassen kopen via het internet zo goed als gelijk staat met miskoop. Zo kocht ik vorig jaar een rugzak die groot genoeg was voor een 17 inch laptop. Toen ik de doos zag wist ik al dat de reclametekst geschreven was door iemand die niet weet dat een inch niet gelijk is aan een centimeter. Hoe mooi de tas ook was, het ding ging retour. Sinds die dag heb ik heel veel rugzakken en tassen op het net voorbij zien komen (het algoritme is ook op de hoogte van mijn verslaving) maar verder dan verlekkerd kijken ben ik niet gegaan.

Sinds een half jaar of zo ben ik verliefd op de Bold Banana in de kleur geel. Al scrollend door Facebook of Instagram zie ik de rugzak regelmatig voorbij komen. Op papier heeft dat ding alles. Een laptop vak, opbergruimtes met en zonder rits, leuke kleur(en). Maar ja, papier is geduldig en ik tegenwoordig ook. Want ik heb geen nieuwe rugzak nodig. Ook niet voor de laptop. Daar heb ik er al twee voor.

Van de week ging ik naar Groningen en natuurlijk nam ik mijn laptop mee. Omdat ik er in eerste instantie van uitging dat ik met de trein zou gaan, ging ik voor de zwart/grijze Eastpack. Het laptop vak van deze tas is namelijk voorzien van stootkussentjes ter bescherming van de laptop aan de onder, voor en achterkant van het vak. Bovendien heeft deze rugzak een speciaal opberg vak voor een waterfles. Mijn rode Rains rugzak mist en de extra bescherming voor de laptop, en ruimte voor de waterfles. Nadeel van de Eastpack is de kleur. Ik kan er met mijn verstand nog steeds niet bij dat ik ooit een dusdanig onopvallend exemplaar heb gekocht. Da’s eigenlijk niets voor mij.

Enfin. Vandaag moest ik even in de stad zijn om mijn lenzen op te halen. Ik liep ook even bij de tassenwinkel naar binnen. Niet dat ik iets nodig heb, maar gewoon, om even te kijken. Even te genieten om daarna al dat moois links te laten liggen. T O E N V I E L M IJ N O O G O P D E B O L D B A N A N A R U G Z A K…. en ook nog in de kleur geel. Die moest ik gewoon even van dichtbij bekijken. Diep van binnen hoopte ik dat de rugzak zelfs in lege stand al zwaar aan zou voelen. Of dat de ritsen verkeerd zaten, de schouderbanden te kort, het laptop vak niet afgewerkt. Maar niets was minder waar. De rugzak voelde als perfect.

Terwijl ik verliefd stond te wezen was ik nog steeds op zoek naar redenen om de tas niet te kopen. Toen zei een stemmetje, als je deze rugzak in Groningen had gehad, had Vriendin niet 20 keer hoeven vragen of we mijn bagage nog op moesten halen. Deze tas had ze nooit over het hoofd kunnen zien. Het moge duidelijk zijn: de tas en ik zijn beide verkocht.