15 miljoen mensen

Vanaf de eerste dag dat ik het lied 15 miljoen mensen hoorde (toen nog als onderdeel van een reclame) gaf dat nummer mij een warm gevoel. Wat een mooie manier om ons polderende landje te omschrijven. Niks autoritair, totalitair, maar gewoon met z n allen. Ik bleek niet de enige Nederlander die er een warm gevoel van kreeg en het reclamelied kreeg er een paar coupletten bij en het werd een wereldhit. In Nederland. Maar toch. Het voelde een beetje als het alternatieve volkslied.

Gisteren kreeg ik via een forum waar ik lid van ben een beknopt live verslag van de rellen in Rotterdam. Verder volgde ik wat nieuwsberichten, zag wat misselijkmakende filmpjes voorbij komen. Eerst las ik demonstratie uit de hand gelopen en dacht, demonstranten gaan in principe toch niet de straat op om het hebben en houden van anderen, inclusief de overheid, te vernietigen? Later las ik voetbalsupporters en vond dat een belediging van de gemiddelde voetbalsupporter die thuis voor de buis met evenveel walging naar de beelden zat te kijken.

Of je voor of tegen vaccinatie en/of de maatregelen bent, Nederland is slechts een strobreedte verwijderd van een zorginfarct. Code zwart. Het water staat de ziekenhuizen en zorginstellingen aan de lippen. De ene na de andere opname stop wordt afgekondigd. Verzorgend personeel is aan het eind van hun latijn. Lopen op hun tandvlees. Vrezen met grote vrezen wat er komen gaat. Vrezen het moment waarop mensen door gebrek aan zorgcapaciteit overlijden aan zaken die simpel te behandelen zijn, mits er iemand is om die persoon te behandelen. Ziekenhuizen en verzorgingstehuizen liggen vol. Het personeel is overwerkt. Het ziekteverzuim hoog.

15 miljoen mensen. Die schrijf je niet de wetten voor, die laat je in hun waarden. Ik vraag mij alleen af, welke waarden. Want wat ik gisteren zag… daar zat geen norm of waarden bij. Dat was pure anarchie. Slopen om het slopen. Geen enkele rekening houden met de rest van Nederland en al helemaal niet met onze hulpverleners. Niet voor de politie, de brandweer en al helemaal niet voor de mensen waar we in april 2020 voor stonden te klappen. Al deze mensen kregen gisteren (wederom) een enorme klap in hun gezicht.

Het land wars van betutteling. Geen uniform is heilig. Dat is ondertussen wel duidelijk. Ik heb er geen woorden voor en geen goed woord voor over.

NB. Ik ben het met heel veel zaken rondom vaccinatie, QR-codes en de maatregelen niet eens. Toch ben ik gevaccineerd, heb een QR-code en houd ik mij aan de basis maatregelen, want dat laatste is in mijn ogen de enige manier om uit de ellende te komen. Om de druk op de zorg te verminderen zodat iedereen die zorg nodig heeft dat ook kan krijgen.

Nog een keer over geld

Laatst schreef ik over mij budget, de app die ik daar voor gebruik en de wishlist. En de wishfarm is vast ook wel ter spraken gekomen, net als mijn wens voor een paar Dr Martens schoenen. Zwart met rode bloemen. Kei- en kei-gaaf. In mijn ogen een plekje in de wishfarm waardig. En zo begon ik in oktober met sparen voor deze schoenen.

Wat ik toen al wist, en nu nog steeds weet, is dat ik helemaal niet voor die schoenen hoef te sparen. Ik heb het geld. Misschien niet aan de juiste categorie toegewezen maar ondanks het bedrag van bijna € 200 kan ik die schoenen gewoon kopen. Ooit, in de tijd dat ik nog aan impuls aankopen deed had ik ze waarschijnlijk ook gewoon gekocht. De wishfarm is niet alleen een leuke methode om voor iets te sparen, het werk ook anti impuls.

Het werd 11 november en ik kocht, gewoon omdat het kan, een prachtige rugzak. Niet zo duur als de schoenen, maar dat ding (waar ik elke keer als-ie op mijn rug hangt blijer van wordt) kostte best een paar centen. De categorie just for fun werd in één keer leeg getrokken. De rest van de maand kan ik alleen nog nodige aankopen doen.

Zoals een trui. Ik volg al een hele tijd Dinosaur comics op Instagram (ook te vinden op Facebook btw). De meeste strips (maximaal 4 plaatjes) gaan over een depressieve dinosaurus. Ik ben niet depressief, maar ik herken heel veel van de situaties. Sommige strips zijn maatschappij kritisch. Ik ben dus fan. En als fan weet ik ondertussen dat veel van de kunstenaars achter deze accounts hun geld verdienen met het verkopen van merch. De Dinosaur heeft een heuse winkel en van de week kocht ik een hoodie en een muts. Gewoon uit het potje kleding. Zonder te aarzelen. Nou ja, mijn enige aarzeling was dat het uit Amerika moest komen, maar soms moet je principes aan de kant zetten.

Dat zette mij aan het denken over de vraag: Hoe graag wil ik die Dr Martens schoenen eigenlijk hebben? Ik denk er nog een maandje over na, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat ze er niet gaan komen. Omdat ik even niet weet waar ik die schoenen bij aan moet doen (is mijn huidige excuus).

Oh, er blijkt ook een verzendpunt in Letland te zitten. Ik type dit dus in een hoodie met een dinosaurus erop.

Een van de meest aangrijpende comics van de laatste maanden

Niks nieuws

Ik denk dat ik niks nieuws vertel wanneer ik zeg dat ik het soms heul moeilijk vind om tijdens kantooruren de werk/privé balans in balans te houden. Wanneer ik zo geconcentreerd bezig ben dat ik vergeet koffie te pakken, water te drinken, te lunchen, te wandelen. Nou ja, naar het toilet en weer terug. Maar alleen wanneer mijn blaas dusdanig zeurt dat ik bang ben voor de Middellandse Zee onder mijn bureaustoel. Met stoffen bekleding is dat niet echt lekker.

Ik denk dat ik niks nieuws vertel wanneer ik zeg dat ik na elke vakantie poog dat vakantiegevoel vast te houden, maar meestal op dag drie niet meer weet dat ik vakantie heb gehad. Vandaag was dag drie na de vakantie, en het was een dag zonder enige balans. Er kwamen wat spoedjes voorbij en dan kom ik in de modus nog even dit, nog even dat en misschien kan het zo.

Ineens was lunchtijd voorbij. Voor de balans pakte ik een glas water en opende het ticketsysteem (systeem waar al onze ict-issues geregistreerd worden) van de ICT-dienstverlener om iets op te zoeken. Het systeem opende niet. ^&^*ziggo, dacht ik maar toen verscheen er een autorisatiemelding op mijn scherm. of beter gezegd, dat ik de autorisatie niet had. Na dinsdag moet je bij mij niet met die kolder aankomen, dus maakte ik een printscreen en mailde deze naar mijn contactpersoon bij de ICT-dienstverlener. En ik belde hun Helpdesk zodat zij mij konden helpen.

Het bleek dit keer niet aan mij of aan ziggo te liggen, want de server waar het systeem op draait lag plat. Niks hulp dus. Nog voor ik ophing, knalde het interne ticketsysteem er uit. Weer vloekte ik op ziggo en dacht toen twee systemen down, dat is vast een teken van boven en ik ging wandelen. Een half uur. Langs de Maas. Genieten van de zon en wind op mijn gezicht. Even een weidsere blik dan een schermpje van 14 inch. Echt, daar knapt een mens van op. Daarna kon ik misschien niet de hele wereld, maar wel de hele middag aan. Echt, zo’n wandeling; dat moet ik vaker doen.

Oh, en aan het eind van de middag bleek dat ik ziggo ten onrechte had beschuldigd. Want hoewel er meer mensen last van ziggo storingen hebben gehad, lag het probleem niet zozeer aan ziggo, maar aan de server waar ons ticketsysteem op draait.

Dus bij deze. sorry ziggo.